Günümüz Kölesi

26 Haziran 2020 0 Yazar: elimyazar

Saat 8, saat 5, tüm insanlığın rutin robotluğu. Saat 7.40 yetişkinler çocuklar serviste. Bir ben de servisin arka koltuğunda.

Camlarda aynı hayat yaşanıyor.

Ellerde çantalar, kollarda bir saat, 8’e bakıyorlar, kalan birkaç dakika. Ayaklar kuzeye, hayaller güneye kanat çırpıyor, doğu- batı. Yoluna ne zaman girecekler. İsteseler de giremezler.

Servisler durdu. Artık tüm ayaklar kapı dibinde. Tereddütte, girsem mi, dönsem mi, girsem mi, dönsem mi. Kararsızdık.

Cebimizdeki para hüküm verdi.

Boğuk bir ortam, ayakkabılarımız sıkıydı. Koltuklar vücutlara alışmış, kas katılardı. Burada hava var mı, rüzgâr çok uzaklarda.

Burada yaşam var mı, hayaller çok hayatlandı. Saat 4.59, gözler saatte, saat 5. İnsanlar kapının önündeki paspasın üzerinde. Vücutlar yorgun, hayaller rüyada, saat 7.30 karanlık iki kolumda. Dışarıyı seyrediyorum.

Camlarda aynı hayat yaşanıyor.