Evini Kaybetmek

13 Aralık 2021 0 Yazar: elimyazar

her sevgimin sonunda duyduğum bir şey vardı
saf sessizlik, belki hissizlik
ne gülüşlerin kokusu vardı
ne de sardunyaların sesleri

her sevgimin sonunda kaçtığım bir şey vardı
barışı olmayan bir savaş gibi

kurak topraklarda geçen
kan akmadığı halde kan kokusu gelirdi

samanlığı ateşe veren

her sevgimin sonunda arkamdan geçmiş gelirdi
her an boynuma sarılacak gibi
paçamdan tutup, altına alacak sanki
bir kuyu bulup
oraya hapsedecek beni

her sevgimin sonunda bir şey kaybettim ben
kendimi;
sonra aşkım gitti elimden
aşk uğruna sevdiklerimden kaçtım
son nefesi olduğunu bile bile,

her sevgimin sonunda, pişmandım ben
ilk anlamı kaybettim
sonra inancı
en son pencereli bir ev kaybettim ben
içinde ağaç, deniz, gökyüzü vardı
doya doya izlediğimi sanardım hep
onu kaybettik dediler; inanmadım
yıldızlar hep bir ışık saçardı
ışığa baktım, meğer bakarken kaybetmişim; inanmadım
o öldü dediler, işte şimdi mimikleri sıkı tutma vakti
bir tren yolu yıkılsa, oradan bir daha tren geçer mi
insan, gideceğini bile bile geleceğini bekler mi
bulutlar ağırlaştı, gökyüzü deliye döndü
demir tokmak hüküm vermek istiyordu
o an herkes bana baktı
suçum belli, buradan atlayacağım
demir tokmak tek bir yere odaklanmıştı
gökyüzü dil döküyordu
zamanım yok, buradan kaçacağım
bulutlar kan döktü, gökyüzü ışıldıyordu
en tepeye çıkacağım
kulaklarım kapalı ama bir gürültü var
havada o esinti ve bağırışlar
o kadar güzel bir manzara anlatılamaz
adının hakkını veriyor seyir tepesi
üstümde gökyüzü de olsa beni kimse durduramaz
bu aşağıdan yukarıya doğru işleyen rüzgar, ölümün sesi
son sevgimin sonunda, kaybettim bu harikulade şehri

 

‎12 ‎Kasım Cuma, ‏‎01:01:52